Decemberdagen

Ik zou willen dat ik kon genieten van deze tijd. Gewoon even niet na hoeven denken en meegaan in het moment. Maar het gaat al een tijd heel slecht en deze dagen gaat het eigenlijk alleen maar slechter. Zoals ik wel eens eerder schreef is het moeilijk om tussen mensen te zijn met hun eigen levens die wel allemaal goed lopen. Die van mij bestaat alleen uit ziekte en tijdens kerst Lees verder

Vraagje (toevoeging)

Mijn vorige bericht ging over vragenlijsten. Als toevoeging publiceer ik hier een selectie van daadwerkelijke vragen uit een ROM om een indruk te geven van de wijze waarop die vragen worden gesteld. Sommige vragen zijn redelijk eenvoudig, maar er zijn ook vragen waarbij het onderscheid lastig te maken is. Heb ik ergens meer of minder dan de helft van de week last van gehad? Wat maakt vraag 20 eigenlijk anders dan vraag 30? Wat is somber en wat is ‘enigszins anders dan verdriet’? Als mijn toekomstperspectief langer dan 2 maanden slecht voelt, moet ik dan geen hoop meer hebben? Daarnaast is natuurlijk de vraag of je eerder geneigd bent om te overdrijven als je je slecht voelt. Maak je dingen misschien erger dan ze eigenlijk voelen?  Kan ik nog wel beslissen welk antwoord ik moet nemen als ik heb aangegeven dat ik zelfs niet de kleinste beslissingen kan nemen? De ROM is wel de meest duidelijke vragenlijst wat dat betreft. Bij de meeste andere vragenlijsten is het verschil tussen beschrijving en werkelijke situatie vaak veel groter en is het invullen daardoor moeilijker, zoals ik al in het vorige artikel schetste. Deze ROM begint met de uitleg en daarna volgen de vragen: Lees verder

Vraagje?

Vraagje?

Iedereen die onder behandeling is (of op de wachtlijst voor een behandeling staat) kent ze: de vragenlijsten. De bekendste is de zogenaamde ROM, oftwel Routine Outcome Monitoring, hoewel dit eigenlijk een verzamelnaam is voor verschillende testen. Deze bestaat vaak uit 45 vragen, soms ook uit 30 stuks. Al vanaf de allereerste keer dat
je er één invult valt op: deze vragen zijn niet goed genoeg om te verwoorden wat ik voel. Dat is iets wat Lees verder

Deel van het geheel

Ik ben een onderdeel, maar ik pas er niet echt bij.

Gisteren was de jaarlijkse familiebarbeque. Twee dagen na mijn zoveelste mislukte behandeling. Neven en nichten rennen achter hun kinderen aan, terwijl hun ouders (mijn ooms en tantes) goedkeurend toekijken en met een drankje gezellig keuvelen. Ik sta ertussen. Ik hoor erbij. Maar het Lees verder